Ik had dit blog eigenlijk al een tijd geleden geschreven. In mijn hoofd dan toch.
En daarna heb ik het netjes begraven.
Waarom? Omdat ik geen zin had om nodeloos te provoceren. Omdat ik weet dat iconen als Madonna een schare trouwe fans hebben. En omdat iedereen natuurlijk met zijn eigen lichaam mag doen wat hij of zij wil.
Tot ik haar onlangs opnieuw zag. Eerst in een interview bij Graham Norton. Los van wat ze vertelde, bleef mijn aandacht voortdurend afdwalen naar haar gezicht. Ik zag niet langer de Madonna die generaties wist te verrassen met haar lef, haar muziek en haar uitstraling. Ik zag een gezicht dat zo strak en zo veranderd was dat het me deed denken aan een wassen beeld dat net iets te lang onder de warmtelampen had gestaan.
De beschamende 'half-time show' van de WK-finale
En toen volgde haar optreden tijdens de halftime show van de WK-finale.
Voor mij was dat het moment waarop ik besloot dit toch te schrijven.
Niet omdat Madonna 67 is. Integendeel. Ik heb geen enkel probleem met ouder worden. Ik heb wél moeite met de illusie dat je ouder worden zou kunnen wegopereren.
Madonna is natuurlijk niet de enige. Cher was één van de pioniers. Tom Cruise lijkt intussen de mannelijke versie van hetzelfde verhaal. En in Hollywood lijkt het soms alsof de grootste angst niet falen is, maar een rimpel.
Averechts effect
Wat mij vooral treft, is dat al die ingrepen vaak precies het tegenovergestelde bereiken van wat ze beogen.
Ze maken iemand niet jeugdiger. Ze maken iemand… artificiëler.
Alsof alle karakter uit een gezicht is weggegomd. Alsof expressie ingeruild werd voor strakheid.
En eerlijk? Ik vind dat jammer.
Want echte schoonheid zit voor mij net in de kleine imperfecties. In lachrimpels. In een blik waarin een leven zichtbaar is. In een gezicht dat vertelt dat iemand geleefd heeft.
Ik vrees bovendien dat steeds meer gewone vrouwen én mannen dit voorbeeld beginnen te volgen. Sociale media doen ons geloven dat ouder worden een probleem is dat opgelost moet worden. Alsof een natuurlijk gezicht plots een project is geworden.
Wat niet iedereen graag zal horen
Laat me misschien iets zeggen wat niet iedereen graag zal horen.
Mannen merken echt wel wanneer een gezicht “gemaakt” is. En nee, de meeste mannen die ik ken vinden dat niet aantrekkelijk. Integendeel. Vaak roept het eerder weerstand op dan bewondering. Natuurlijk spreek ik niet voor elke man. Smaken verschillen. Maar ik vermoed dat de meerderheid liever een vrouw ziet die zichzelf is dan iemand die voortdurend probeert twintig jaar jonger te lijken.
En voor de mannen geldt precies hetzelfde.
Een strak gezicht maakt je niet automatisch aantrekkelijker. Zelfvertrouwen, humor, warmte, nieuwsgierigheid en een sprankelende persoonlijkheid doen dat wél.
Misschien moeten we stoppen met vechten tegen de klok.
Niemand wint die strijd.
We worden allemaal ouder. Dat is geen persoonlijk falen. Dat is het voorrecht van wie lang genoeg mag leven.
Ik hou veel meer van het idee van grow old with grace.
Niet omdat je jezelf zou moeten laten versloffen. Integendeel. Zorg goed voor jezelf. Beweeg. Eet gezond. Slaap voldoende. Kleed je met smaak. Blijf nieuwsgierig. Blijf leren. Ontwikkel je persoonlijkheid. Word een betere gesprekspartner. Een warmere vriend. Een interessantere partner.
Dat zijn investeringen waarvan het rendement elk jaar groter wordt.
Botox kent dat effect niet.
Hoe kijk jij daar naar?
Ik ben benieuwd hoe jij daar naar kijkt.
Zou jij liever wakker worden naast iemand met een perfect glad gezicht waar je niets meer in kunt lezen… of met een gezicht dat een leven vertelt?